Rodziny, w których jest osoba chorująca psychicznie doświadczają szczególnej sytuacji, łączącej się z cierpieniem. Cierpienie to jest inne, niż w przypadku dolegliwości fizycznych, które są bardziej zrozumiałe dla najbliższych, otoczenia. Trwa ono zwykle krócej, a jeśli jest kalectwem fizycznym poważnym - nie utrudnia tak bardzo komunikacji z otoczeniem jak stany psychotyczne. Ze względu na szczególny charakter dolegliwości psychotycznych, które bardzo obciążają osobę chorującą, a także jej najbliższe otoczenie - bardzo ważna jest możliwość spotykania się regularnego rodzin. Spotkania te stają się terapeutyczne przez samą możliwość wymiany doświadczeń i podzielenia się emocjami towarzyszącymi rodzinie. Poczucie osamotnienia, jakie towarzyszy rodzinom, szczególnie osób długo chorujących, bardzo osłabia, "wypala" i przygnębia. Ma to także bezpośrednio wpływ na naszych najbliższych, chorujących. Znacznie mniej możemy zaoferować, kiedy jesteśmy przygnębieni, znużeni, słabi. Najlepiej byłoby, gdyby spotkania rodzin odbywały się już podczas pobytu w szpitalu naszych członków rodzin. Wtedy bowiem pierwsze zderzenie ze szpitalem psychiatrycznym bywa tak obciążające, że bez wsparcia (w różnych formach) jest niezwykle trudno. Różne formy wspierania - wzmocnienia, są bardzo wskazane - od modlitwy, po zezwolenie sobie na krótki wypoczynek. Początek choroby jest odbierany często jako cios, bardzo niesprawiedliwy; rodzi bunt, gniew, rozpacz i inne liczne emocje w rodzinie. Bardzo łatwo wtedy od rozpaczy wśród najbliższych, do agresji -oskarżania się, szukania winnych. Inaczej zwykle reagują rodzice, inaczej rodzeństwo. W tym okresie spotkania rodzin i obecność terapeuty, i połączone z edukacją mogą dać wiele wsparcia, nadziei niezbędnej do dalszego trwania. Terapeuta uczestniczący w spotkaniach podsunąłby różne sposoby radzenia sobie z trudną sytuacją, w zależności od emocji, możliwości i struktury rodziny. Udałoby się w ten sposób zmniejszyć ból i lęk towarzyszący szczególnie pierwszym zachorowaniom.

    Solidarność rodzin, różne rodzaje więzi, poczucie zrozumienia stanowi oparcie i umożliwia lepsze funkcjonowanie najbliższych. Choroby psychiczne wymagają długiego procesu leczenia, stąd dalsza, regularna terapia rodzin - jest bardzo ważna dlatychże rodzin i osób cierpiących. Przewlekłe, często zmniejszające bardzo możliwości życiowe, naszych bliskich są dużym, ciężkim brzemieniem dla nas - rodzin. Rodziny spotykające się, wspierają się poprzez omawianie różnych sposobów radzenia z przewlekłym cierpieniem swych bliskich i własnym. Często występują różne postawy w rodzinie, od współpracy i zrozumienia, do złości, wrogości. Najczęściej wynika to z lęku, bądź niewiedzy i niezrozumienia chorego.

    Matki zwykle cierpliwiej i wytrwale znoszą trudności, są współbrzmiące, a przez to dające oparcie. Ojcom, z różnych przyczyn, emocje i trudności wynikające z choroby trudniej znosić. Często wypierają ważne informacje, boją się poczucia winy, ale i reagują agresją, złością. Niezgoda na cierpienie, chorobę i zmianę możliwości życiowych dziecka - jest u ojców zwykle większa. Stąd w naszej grupie przewaga kobiet, podobnie jak w innych ośrodkach.

    Bardzo ważna jest osłona rodzeństwa (często -nastolatków); w obliczu choroby brata lub siostry. Lęk przed ewentualnym zachorowaniem wymaga wspierania, omówienia, a niewiedza rodzeństwa może z kolei budzić złość wobec nieaktywnej, chorującej osoby. W terapii rodzin - można omawiać i razem przeżywać ciągle nowe powstające radości, ale i nie rzadko "porażki", związane z naszymi chorymi. Więzi grupowe, wspólne przeżywanie radości pozwolą uwolnić się od poczucia krzywdy, a może i wstydu. W zakresie rozumienia chorób psychicznych widoczne jest wiele braków, niewiedzy - co rodzi często społeczny lęk oraz odrzucenie. Nasza wspólna praca, oraz terapia - pozwoli pewniej poruszać się w różnych sprawach, (również finansowych) związanych z potrzebami chorujących. Obecnie możliwości leczenia zaburzeń psychotycznych, dzięki coraz to nowszej farmakologii, większej wiedzy w rodzinach, nierzadko psychoterapii stosowanej we wspomnianych sytuacjach, są coraz większe. Możliwości coraz lepszego funkcjonowania, pełnienia różnych ról rodzinnych i społecznych są znacznie większe niż 20 - 30 lat temu. Stąd nasza dobra kondycja - może jeszcze bardziej stymulować, powiększać komfort życia tych, którzy w sposób szczególny cierpią. Są to często osoby niezwykle uzdolnione, o szczególnej wrażliwości, ale i wymagające regularnego wsparcia z różnych kręgów (rodzice, grupa, klub, itp.). Coraz częściej rodziny szukają możliwości terapii i doświadczają jej wartości.